در میان تمام اقداماتی که شرکت Square Enix در سالهای اخیر انجام داده است، می‌توان مثبت‌ترین مورد را حمایت از ساخت عناوین نقش‌آفرینی‌های ژاپنی کم‌خرج‌تر با سبک ظاهری منحصربه‌فرد HD-2D به شمار آورد. این ابتکار Square Enix از سال 2018 و با عرضه اولین نسخه Octopath Traveler به ثمر نشست. حالا پس از عرضه دو نسخه موفق از این سری، نوبت بازی Octopath Traveler 0 رسیده است تا به عنوان پیش‌درآمدی برای سری، باری دیگر طرفداران را راهی یک ماجراجویی پر از داستان‌های کوچک و بزرگ با گروه گسترده‌ای از شخصیت‌ها کند. با نقد و بررسی بازی Octopath Traveler 0 با کریتیک‌لنز همراه باشید.

سفر به انتهای شب

این بررسی بر اساس نسخه ارسالی سازندگان و پس از 85 ساعت تجربه نسخه PS5 نوشته شده است.

نمایشنامه تاریک

Octopath Traveler 0 با اینکه یک پیش‌درآمد محسوب می‌شود اما ارتباط مستقیمی با دو عنوان قبلی سری ندارد. بنابراین می‌توان آن را نقطه ورود بسیار مناسبی برای طرفداران جدید دانست. این نسخه بازسازی دگرگون‌کننده‌ای از عنوان موبایل Octopath Traveler: Champions of the Continent برای کنسول‌ها به شمار می‌آید. با اینکه چنین گزاره‌ای در ابتدا ممکن است نگران‌کننده به نظر برسد اما در بازی خبری از عناصر بازیهای موبایل نیست و اگر کسی از بازسازی بودن این عنوان خبر نداشته باشد، نمی‌تواند تشخیص دهد که بازی Octopath Traveler 0 ریشه در یک عنوان موبایل دارد.

بازی با محوریت شخصیتی که خودتان می‌سازید و برایش اسم می‌گذارید، روایت می‌شود و پس از رویدادهای اولیه، در چندین شاخه داستانی که هر کدام به چپترهای مجزایی تقسیم می‌شوند، ادامه پیدا می‌کند. در ابتدا داستان همان چیزی است که بارها در عناوین نقش‌آفرینی ژاپنی دیده‌ایم. اتفاقی غم‌انگیز برای شخصیت اصلی و سپس قدم گذاشتن در مسیری پرپیچ و خم برای متوقف کردن شارلاتان‌های داستان و بازسازی روستایی که از دست رفته است.

با اینکه همه چیز در ابتدا مطابق کلیشه‌ها به نظر می‌رسد اما بازی Octopath Traveler 0 تصمیم گرفته است بسیار بیشتر از عناوین گذشته خود پا در مسیر تاریکی بگذارد. با پرداختن بی‌پرده به مسائلی مانند قتل‌عام، روابط سمی و حتی شکنجه، بازی وارد چالش‌های بسیاری در روایت می‌شود اما از اکثر آنها با سربلندی بیرون می‌آید. برای مثال یکی از شاخه‌های داستانی، ماجرای نمایشنامه‌نویس مشهوری را روایت می‌کند که تنها با عذاب دادن انسان‌ها می‌تواند برای نمایشنامه‌های خود ایده به دست آورد. در این مسیر بازی به خوبی می‌تواند ماجرایی منحصربه‌فرد روایت کند که هم از نظر احساسی مخاطب را با خود درگیر می‌کند هم باعث می‌شود انگیزه بیشتری برای ادامه گیم‌پلی داشته باشید.

ماموریت‌های اصلی از صداپیشگی‌هایی حرفه‌ای بهره‌مند است و نویسندگی بازی نیز دارای عناصر هوشمندانه‌ای است که از پس موضوعات تاریک و حساس بازی برمی‌آید. بنابراین به طور کلی تجربه داستانی بازی مهمترین محرک برای ادامه بازی محسوب می‌شود. در نبرد شخصیت‌ها نیز به راحتی شخصیت‌های شرور بازی، جذاب‌ترین هستند و در مورد آنها از بسنده کردن به کلیشه‌ها نیز دوری شده است.

قدرتِ صدا

همانطور که از این سبک دوست‌داشتنی انتظار داریم، ترکیب شخصیت‌های دوبعدی با محیط‌های سه‌بعدی هنوز تاثیرگذاری و جذابیت خود را حفظ کرده است. خبری از ارتقای قابل‌توجه نیست اما نورپردازی‌های برجسته، افکت‌های زیبای مبارزه و گستردگی مراحل از جمله عناصری هستند که تجربه را ارتقا می‌دهند، حتی اگر تاثیر آنها را به طور مستقیم روی تجربه حس نکنیم.

همراه دیگرِ داستان پرفراز و نشیبِ Octopath Traveler 0، موسیقی قدرتمندی است که به هر خط داستانی هویت مجزایی می‌بخشد. به جای تمرکز بر شخصیت اصلی و همراهانش، بازی طبق شروری که با آن روبه‌رو هستید موسیقی خود را ارائه می‌کند و این رویکرد همیشه مخصوصا در عناوین نقش‌آفرینی ژاپنی قدرتمند و هوشمندانه ظاهر شده است. از طرفی دیگر، موسیقی مبارزات و گشت‌وگذار در بازی نیز حتی زمانی که خبری از لحظات داستانی سنگین نیست، کیفیت خود را حفظ کرده و در تمام ساعات بازی هیچ‌وقت خسته‌کننده نمی‌شوند. صداگذاری ضربات و تعامل با عناصر محیط نیز بی‌نقص انجام شده است.

عناصر UI در بازی با ظرافت مناسبی طراحی شده‌اند که به مخاطب اجازه می‌دهند به سرعت به چیزی که می‌خواهد دسترسی پیدا کند. شاید تنها ضعف در این زمینه نقشه بازی است که چندان کمکی به پیدا کردن مسیرها در بازی نمی‌کند و تا حد زیادی صرفا نقش انتخاب شهرها برای سفر سریع به آنها را ایفا می‌کند.

نوبت مبارزه

مبارزات نوبتی Octopath Traveler 0 عمدتا از فرمولی که از این سبک انتظار داریم پیروی می‌کند. اما دارای امکانات شخصی‌سازی بیشتری است که باعث می‌شود تنوع مبارزات بیشتر شود. این عمدتا به دلیل پارتی 8 نفره بازی است که مخاطب می‌تواند از بین تعدادی زیادی از شخصیت‌های قابل‌بازی که در حین ماجراجویی آنها را پیدا می‌کند، هر کدام را برگزیند و در ردیف مناسبی آنها را بچیند. این 8 نفر در دو ردیف قرار می‌گیرند و شما می‌توانید با جفت کردن دو شخصیتی که دارای قابلیت‌های متفاوتی هستند و جابه‌جایی بین آنها در حین مبارزه، دست بالا را در مبارزات داشته باشید.

پیدا کردن نقاط ضعف دشمنان و استفاده بهینه از مهارت‌های شخصیت‌های متنوع بازی، هسته اصلی مبارزات بازی را شکل می‌دهد. هسته‌ای که تا انتها عمدتا سرگرم‌کننده باقی می‌ماند و تنها بیش از حد طولانی شدن برخی مبارزات به این سیستم ضربه زده است. سیستم انتخاب شغل برای شخصیت اصلی و امکان انتخاب مهارت‌ها برای هر کدام از شخصیت‌ها نیز از جمله قابلیت‌هایی است که به شخصی‌سازی مبارزات کمک کرده است.

طراحی دشمنان که در صفحه مبارزه ظاهر متفاوت و پرجزئیات‌تری نسبت به ظاهر عادی در بازی دارند، به‌یادماندنی است و دیالوگ‌هایی که دشمنان اصلی در حین مبارزه به زبان می‌آورند نیز به هیجان بازی افزوده است. در کنار این موارد، بازی از به چالش کشیدن مخاطب ترسی ندارند و مطمئنا در طول تجربه با باس‌هایی مواجه خواهید شد که باید برای به زانو درآوردن آنها تمام توان خود را به کار بگیرید.

پاشنه آشیل این سبک، مبارزات تصادفی، با اینکه هنوز ممکن است در مواقعی آزاردهنده شوند، اما با زمان‌بندی نسبتا مناسبی ارائه شده‌اند و به لطف محیط‌هایی متنوع که مدام در حین ماجراجویی تغییر می‌کنند، با تعداد زیادی از دشمنان یکسان در محیط‌هایی مشابه به طور پشت سر هم مبارزه نخواهید کرد. در گوشه و کنار محیط‌ها نیز دشمنانی با سرسختی بیشتر حضور دارند که شما را برای دستیابی به آیتم‌های ارزشمند، بیشتر به چالش خواهند کشید. به طور کلی این طراحی مراحل تحسین‌برانگیز بازی است که تا حد زیادی مانع تکراری شدن تجربه شده است.

دوباره بساز

بخش شهرسازی در بازی یکی از اصلی‌ترین عناصر گیم‌پلی است. معمولا چنین سیستمی در بازیهای این سبک چندان مورد استقبال قرار نمی‌گیرد، مگر اینکه هم به خوبی پیاده‌سازی شده باشد و هم با داستان بازی منطبق باشد. Octopath Traveler 0 هر دوی این قوانین نانوشته را رعایت کرده است و شهرسازی را عمدتا به صورت ماموریت‌های داستانی ارائه داده است.

با اینکه این سیستم عمق چندانی ندارد و صرفا یک بخش تکمیلی در کنار مراحل داستانی بازی محسوب می‌شود، اما به طور تحسین‌کننده‌ای توانسته تعادل را در ریتم بازی به وجود آورد. با توجه به اینکه رویدادهای داستانی بازی از نظر موضوع سنگین و احساسی هستند، بازگشت به شهرسازی پس از تکمیل هر کدام از آنها، مانند زنگ تفریحی دلنشین است که اجازه می‌دهد بازی و همینطور مخاطب نفسی بکشد و برای رویدادهای بعدی آماده شود.

شهرسازی در بازی شامل ساخت سازه‌های مختلف و اضافه کردن ساکنان در آنها می‌شود. پس از ساخت سازه‌ها می‌توانید شخصیت‌هایی که در طول مسیر ماجراجویی ملاقات می‌کنید را به شهر دعوت کنید و حتی به آنها کارهایی را بدهید که برایتان آیتم‌هایی فراهم می‌کند. کشاورزی و دامداری دارای سیستم‌های ساده‌ای در بازی هستند و تنها کافی است هر از گاهی به آنها سر بزنید و محصولات را برداشت کنید.

در کل این سیستم بهانه‌ای برای جمع‌ کردن شخصیت‌های متعدد بازی در یک محل و منتقل کردن حس پیشروی و گسترش متحدان به مخاطب است. در این زمینه حتی بازی لحظات کوچکی را نیز در شهر Wishvale تعبیه کرده است که در آن شخصیت‌ها با هم دیالوگ‌های بامزه‌ای رد و بدل می‌کنند. با این حال همانطور که گفتیم، ستارگان اصلی این نمایش شخصیت‌های شرور هستند؛ بنابراین پروتاگونیست و همراهان متعدد او، فرصت کمی برای درخشیدن پیدا می‌کنند.