توسط از ابتدای تاریخ تاکنون، عمده مطالعات پزشکی و روانشناسی بر بدن و ذهن مردان متمرکز بوده و به همین سبب، اطلاعات و دانستههای ما نسبت به زنان بسیار کمتر از حد مورد نیاز است. پس از بررسیهای متعدد، ریشه بسیاری از مشکلات و دردهای زنان با سرعتی آهسته کشف شدند. این مسئله تاثیر بسیاری بر سینما گذاشته و آثار بسیار مهمی در تاریخ سینما به بررسی این مشکل پرداختهاند. فیلم Die My love، به هیچ عنوان در دسته آثار باکیفیت با چنین موضوعی قرار نمیگیرد. جدیدترین ساخته Lynne Ramsay، در تلاش است تا درگیری زنی به نام گریس (Grace) با افسردگی پس از زایمان را روایت کند. در کمال تاسف در طول مدت تماشای این فیلم، نه با کارکتر گریس آشنا میشویم و نه میتوانیم به برداشت و درک درستی از افسردگی پس از زایمان، زایمان، یا هر مسئله مربوطی برسیم. با کریتیکلنز همراه باشید تا به بررسی این فیلم پرداخته و نکات مختلف آن را با کمک یکدیگر، مرور کنیم.
هشدار: متن حاوی اسپویل است.
زنی در آستانه فروپاشی عصبی
Lynne Ramsay کارگردانی است که اغلب سینما دوستان او را با فیلم We Need to Talk About Kevin به یاد میآورند؛ اثری که با روایت منحصر به فرد و شخصیت پردازی جذاب خود، جوایز بسیاری را در کارنامه اعمال خود ثبت کرد. خانم رمزی در سال 2019 با فیلم You were Never Really Here باری دیگر نام خود را در جوامع هنری مطرح نمود. هرچند که این فیلم نتوانست تا موفقیتهای اثر قبلی را تکرار کند؛ اما احترام و توجه خاصی را در میان اهالی سینما به دست آورد. اکنون و پس از گذشت هشت سال، این کارگردان خوش آوازه تصمیم گرفته تا فیلمی دیگر را به پردههای سینما هدیه کند. فیلم بمیر عشق من درست به مانند هدیهای است که با سلیقه چندین و چند نفر بستهبندی شده باشد؛ در حالی که هیچکدام تجربهای در این کار ندارند. سبک روایی فیلم از آثار موفق قبلی کارگردان الهام گرفته اما موضوع اصلی آن، از یک جمله تک خطی فراتر نمیرود.
فیلم با شروعی پرهیجان، شمایلی از دو کارکتر اصلی را به بینندگان ارائه میدهد. مشکلات گریس پس از به دنیا آمدن بچه، تشدید شده و خود را نمایان میکنند. حال او باید در حین انجام وظایف مادری، همسر خوبی باشد و سلامت روان خود را نیز حفظ کند. فیلم مسیری که در سکانسهای ابتدایی مشخص میکند را ادامه داده و تا آخرین سکانس، وضعیت روانی گریس را برای ما گزارش میکند. نحوه روایت فیلم به مانند دیگر آثار این کارگردان غیر خطی است. روایتی که یکی از عوامل اصلی جذابیت We Need To Talk About Kevin بود، در این فیلم به شکلی کاملا بیهدف و پوچ به کار گرفته میشود. داستان زندگی گریس قرار نیست تا پیچش یا معمای خاصی برای بینندگان داشته باشد و روایت غیرخطی هیچ سوال، ابهام یا تصور خاصی را در ذهن بینندگان ایجاد نمیکند. کارگردان با چنین تصمیمی، توانسته تا قصه خود را از حالت ابتدایی نیز بیشتر خسته کننده و تهی جلوه دهد.
نقد و بررسی فیلم Obsession(وسواس)
مشکلات عمیق انسانهای سطحی
همانطور که در ابتدا به این مسئله اشاره کردیم، مسائل مربوط به افسردگی پس از زایمان و احساسات زنانه، موضوعات محبوبی برای آثار سینمایی هستند. فیلمهایی مانند Woman Under Influence، Woman On the Verge Of A Nervous Breakdown، Persona و بسیاری از آثار دیگر به خوبی مخاطبان را با خود درگیر میکنند. موفقیت چنین فیلمهایی در دل شخصیتهای قوی و باورپذیر آن رخ میدهد؛ اتفاقی که در ی فیلم Die My Love(بمیر عشق من) هیچ تلاشی برای آن صورت نمیگیرد. شخصیت گریس حرفی برای زدن ندارد. رفتارهای او نشانه از یک هویت منحصر به فرد به مخاطبان ارائه نمیکند و همین مسئله، درک مشکلات و واکنشهای او به اتفاقات اطرافش را باور ناپذیر میسازد. در اولین سکانسهای فیلم، بینندگان سرخوشی و رضایت گریس از زندگی را با رقص و رابطه کشف میکنند. فارغ از این مسئله که کارگردان و فیلمنامه نویس ابتداییترین وسیله را برای هدف خود انتخاب کردهاند؛ این انتخابهای ابتدایی نیز قطرهای به تکامل شخصیت گریس کمک نمیکنند. در این میان نحوه روایت فیلم و تدوین آن، مانع دیگری در مسیر همزاد پنداری ایجاد میکنند. توالی خطی داستان در دفعات کمی شکسته میشود و همین تعداد اندک نیز، درک رشد مرحله به مرحله جنون را سخت و سختتر میکند.
شاید شخصیت گریس نتواند به درستی به ما توضیح داده شود، اما در سمت دیگر داستان، همسر او یعنی جکسون (Jackson) در سطح بسیار پائینتری از گریس قرار دارد. Robert Pattinson تنها یک چهره در این فیلم خواهد بود. هر فرد دیگری با هر شخصیت و هویتی، میتوانست در جایگاه جکسون باشد و هیچ نکته منحصر به فردی درباره او وجود ندارد. اگر گریس میتوانست از ابتدا تا انتهای اثر به یک شخصیت تبدیل شود، بیهویت بودن همسر پیامها و معانی بسیاری را به فیلم تزریق میکرد. حال وجود شخصیت جکسون تنها یک زائده بد شکل و سرگردان است که حتی بازی پتینسون و محبوبیت او نیز، نتوانسته تا بهبودی در شرایط ایجاد کند.
نقد و بررسی سریال Spider-Noir(اسپایدر نوآر)
اسب سیاه در پس زمینه مشکی
رخدادهای فیلم چه در بستر فنی و چه در جهان فیلمنامه، هماهنگی و پیوستگی مناسبی با یکدیگر ندارند. در نگاه اول اسب سیاهی که در چند سکانس بر پرده ظاهر میشود میتواند یک نماد بدوی و کاملا آشکار باشد. کشته شدن سگ به دست گریس و تصادف با اسب در میانه یک جدل تبدیل به یک موتیف نمیشوند. بیمیلی عجیب کارگردان به ایجاد یک رشته بهم پیوسته از حوادث و المانهای موجود در اثر، در نهایت بیعلاقگی بیننده را به دنبال خواهد داشت. جشنوارههای متعدد و نقدهای گوناگون بازی جنیفر لارنس را بارها و بارها در این فیلم مورد تمجید قرار دادند. اغلب نوشتهها، واژه جسورانه را برای توصیف هنرپیشگی لارنس به کار گرفتهاند. هنرنمایی لارنس در این فیلم بدون شک جسورانه و تا حدی ساختارشکنانه است. رابرت پتینسون نیز از فرصتهای بسیار ناچیز و محدود خود بهترین استفاده را برده و بازی قابل قبولی را ارائه میدهد. شاید اگر جسارت لارنس و شهرت پتینسون در بازیها وجود نداشت، این مسئله نیز به مانند دیگر ویژگیهای فیلم به فراموشی سپرده میشد. با کمی ارفاق، میتوان از واژه جسورانه برای کارگردانی فیلم هم استفاده کرد. رنگ بندی اثر به خصوص در یک سوم ابتدایی فیلم انتخابی است که در حد توان خود به اتمسفر فیلم خدمت میکند. تدوین فیلم در لحظههای کوچک و گذرای خود، نور امیدی هرچند کمفروغ را به فیلم اهدا میکند. ویژگیهای مثبت در کمال تاسف، وزنه ایرادات در نهایت به طرز ترسناکی سنگینتر است.
سخن نهایی
در نگاه اول، بلاتکلیفی هسته اصلی مشکلات Die My Love دیده میشود؛ اما این تمام ماجرا نیست. این فیلم در بلاتکلیف بودن هم موفق نیست. کارگردان و متن اثر تلاشی برای رسیدن به هیچ مفهومی ندارند. بازیگران جسور اما از درون خالی هستند. فیلم Die My Love(بمیر عشق من) همان فیلمی است که پس از مشاهده آن، احساس پوچی تمام وجود انسان را در بر میگیرد. یک پوچی در همآمیخته با غم و سوگ. شاید هدف این اثر نیز همین بوده؛ درک سوگ کارکترها با سوگواری برای دو ساعت زمان هدر رفته برای تماشای این فیلم.
نقد و بررسی فیلم Die My Love(بمیر عشق من)
کارگردان: Lynne Ramsay
تاریخ ایجاد شد: ۱۴۰۴-۰۸-۱۵ ۲۲:۴۳
30
مزیتها
- تدوین خوب در برخی لحظات
- بازی خوب جنیفر لارنس و تلاش قابل احترام رابرت پتینسون
- فیلمبرداری و پالت رنگی جذاب در ابتدای فیلم
معایب
- شخصیت پردازی بسیار خام
- نامشخص بودن هدف اصلی متن
- پایان بندی مبهم