تفاوت ریمیک و ریمستر چیست؟ | از ریبوت تا پورت در بازی‌های ویدیویی

در میان همه رسانه‌ها بازی‌های ویدیویی شاید سریع‌تر از هر چیز دیگری کهنه می‌شوند. صنعت گیم با سرعتی سرسام‌آور در حال پیشرفت است؛ فناوری‌های جدید، سخت‌ افزارهای تازه و موتورهای بازی ‌سازی نوظهور تقریباً هر سال از راه می‌رسند، طوری که گاهی حس می‌کنید یک بازی که همین چند سال پیش منتشر شده انگار مربوط به یک دهه قبل است.

اینجاست که ریمیک‌ها، نسخه‌های ریمستر شده، ریبوت‌ها و پورت‌ها به کمک می‌آیند؛ آنها به گیمرها این امکان را می‌دهند تا بازی‌هایی را تجربه کنند که پیش از این به ‌راحتی در دسترس نبودند، برای کنسول‌های مدرن مورد نظرشان عرضه نشده بودند یا حتی به ‌طور رسمی توزیع نمی‌شدند.

به همراه کریتیک‌لنز بیایید نگاهی دقیق‌تر به هر یک از این موارد بیندازیم و ببینیم چه تفاوت‌هایی بین ریمیک، ریمستر و ریبوت وجود دارد.

ریمستر کردن بازی‌ها؛ به ‌روز نگه ‌داشتن تجربه

هدف اصلی از ریمستر کردن یک بازی تازه کردن تجربه آن است، بدون آنکه اسکلت اصلی تغییر کند. جنبه‌های فنی، کارایی، بافت‌ها و مدل‌ها ممکن است دستخوش تغییر شوند، اما هسته بازی —یعنی کد، مکانیزم‌های گیم‌پلی، ساختار داستان و طراحی مراحل— معمولاً دست ‌نخورده باقی می‌ماند.

توسعه ‌دهندگان ترجیح می‌دهند بازی‌ها را ریمستر کنند تا کیفیت آنها را با استانداردهای کنسول‌های امروزی هماهنگ کنند: بهبود کیفیت گرافیک و صدا و افزودن چند بهبود رفاهی که بازی را برای مخاطبان تازه‌ وارد دوست‌ داشتنی‌تر می‌کند.

درست مانند دیگر هنرها گاهی یک تابلوی نقاشی یا یک نگاتیو فیلم قدیمی که با گذر زمان آسیب دیده نیاز به مرمت دارد تا برای حفظ میراث آن رسانه به ‌روز بماند. گاهی توسعه‌ دهندگان به سراغ بازی‌ای می‌روند که طرفداران زیادی دارد و این فرصت کمیاب را پیدا می‌کنند که ارائه بصری آن را بهبود دهند و حسی را که طرفداران از آن به خاطر دارند دوباره زنده کنند.

چند نمونه از ریمسترهای اخیر که احتمالاً با آن‌ها آشنا هستید:

• بازی Dead Rising Deluxe Remastered (سال ۲۰۲۴، نسخه اصلی ۲۰۰۶): مکانیزم اصلی نجات گروگان‌ها را که باید در زمان دقیق انجام می‌شد ملایم‌تر کرد، هوش مصنوعی بدنام آن را که در زمان خودش با انتقادهای زیادی روبه‌رو شده بود بهبود بخشید و در کل بازی را ساده‌تر کرد.
• بازی Metroid Prime Remastered (سال ۲۰۲۳، نسخه اصلی ۲۰۰۲): تقریباً همه ‌چیز را همان ‌طور که بود حفظ کرد، اما گرافیک بازی را به‌ شدت بهبود داد؛ دقیقاً همان نوع رفتاری که این بازی که در فهرست ده بازی برتر تاریخ متاکریتیک جای دارد سزاوارش بود.

ریمیک بازی‌ها؛ ساخت دوباره از صفر

در ریمیک کردن توسعه ‌دهندگان راهی شبیه به ریمستر انتخاب می‌کنند، اما این مسیر کار بسیار سنگین‌تری می‌طلبد: اساساً باید بازی را از ابتدا بازسازی کنند. هدف در این حالت ارائه یک تجربه تازه و افزودن جهت ‌گیری، عناصر و مکانیزم‌های جدیدی است که هنگام انتشار اولیه بازی وجود نداشتند و می‌توانند درخشش واقعی یک بازی خوب را نمایان‌تر کنند.

توسعه‌ دهندگان معمولاً بازی‌ای را ریمیک می‌کنند که جامعه گیمرها آن را دوست دارند اما به ‌شدت قدیمی شده و واقعاً می‌تواند در نسخه‌های مدرن بهبود پیدا کند.

معمولاً این موارد برای یک ریمیک لازم است:

• استفاده از موتور جدید و پیاده‌ سازی گرافیک بهبود یافته
• افزودن مکانیزم‌های اصلی جدید
• پیدا کردن جهت‌ گیری هنری‌ای که هم منحصر به ‌فرد باشد و هم آشنا
• حفظ حس قابل ‌شناسایی بودن بازی

گاهی داستان تغییر می‌کند، شخصیت‌های جدید ظاهر می‌شوند و حتی مراحل و نقشه‌های تازه اضافه می‌شوند؛ این به توسعه ‌دهندگان اجازه می‌دهد چیزهایی را که به‌ خاطر محدودیت بودجه یا فناوری کنار گذاشته شده بودند اضافه کنند، یا حتی از نظر داستانی بازی را به عناوین جدیدتر همان مجموعه پیوند بزنند.

در برخی موارد نسخه جدید آن‌قدر خوب از آب درمی‌آید که به ‌عنوان بهترین راه برای تجربه آن بازی شناخته می‌شود: عناصر قدیمی حذف شده، چیزهای هیجان ‌انگیز تازه اضافه می‌شوند و چیزی که از قبل تقریباً بی‌نقص بود کامل‌تر می‌شود. ریمیک‌ها بیشتر شبیه بازآفرینی هستند، در حالی که ریمسترها بیشتر شبیه یک ارتقای قدرت‌اند.

ریمیک‌ها این روزها بسیار محبوب‌اند: خیلی از بازی‌هایی که در گذشته مورد علاقه بودند بالاخره فرصت می‌یابند به کنسول‌های جدید و بازیکنان تازه راه پیدا کنند.

چند ریمیک اخیر که حتماً نامشان را شنیده‌اید:

• رزیدنت ایول 2 و بازی Resident Evil 4 Remake (سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۴): ساخته کپکام که تا این لحظه تقریباً همه بازی‌های اصلی این مجموعه را ریمیک کرده و در مجموع کار بسیار خوبی انجام داده و تعادل کاملی میان حفظ نقاط قوت و تازه‌ سازی کامل بازی پیدا کرده است.
• بازی Final Fantasy VII، بازی کالتی که بیش از ۲۵ سال پیش منتشر شد و آن‌قدر مورد علاقه طرفداران بود که سونی از ریمیک آن به‌ عنوان یک عنوان انحصاری برای تبلیغ کنسول جدیدش استفاده کرد. بسیاری از گیمرهای جوان‌تر که با نسخه اصلی آشنا نیستند، اگر تصاویر بازی اصلی را ببینند حسابی شگفت‌ زده خواهند شد!
• بازی System Shock، نمونه‌ای جالب از بازی‌ای که آن‌قدر قدیمی است که سخت‌ افزارهای امروزی بدون دستکاری اضافی حتی نمی‌توانند آن را اجرا کنند! یک نسخه ریمستر شده و بهبود یافته که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد نشان داد که این شوتر سایبرپانک منحصر به ‌فرد و خلاقانه از دوران MS-DOS هنوز هم طرفدار زیادی دارد؛ همین موضوع منجر به ساخت یک ریمیک کامل از این بازی در سال ۲۰۲۳ شد.

ریبوت؛ باز تعریف ریشه‌ها

ریبوت‌ها به توسعه ‌دهندگان اجازه می‌دهند کارهایی کاملاً متفاوت انجام دهند و فرنچایزهای شناخته‌ شده را زیر و رو کنند. علاوه بر این این کار به محبوبیت دوباره یک IP در میان مخاطبان امروزی کمک می‌کند. ریبوت‌ها معمولاً نام، شخصیت‌های آشنا و جهان‌ سازی را حفظ می‌کنند اما داستان، مکانیزم‌های گیم‌پلی، سبک هنری و گاهی حتی ژانر و شخصیت اصلی می‌توانند کاملاً تازه باشند.

تفاوت میان ریبوت و ریمیک این‌ گونه است:

• ریمیک برداشتی متفاوت از چیزی است که از قبل وجود داشته
• ریبوت‌ها لازم نیست اصلاً از مسیر آشنا پیروی کنند؛ توسعه ‌دهندگان آزادند چیزی کاملاً تازه بسازند

معمولاً این آزادی خلاقانه منجر به تولد نسخه‌ای از مجموعه بازی می‌شود که حتی بیشتر از نسخه‌های قبلی مورد علاقه قرار می‌گیرد. هم ریبوت‌ها و هم ریمیک‌ها به توسعه ‌دهندگان این امکان را می‌دهند که به سراغ یک IP موجود بروند و آن را از زاویه‌ای متفاوت ببینند.

چند ریبوت موفق اخیر:

• بازی DOOM (سال ۲۰۱۶): تصمیم گرفت این فرنچایز را از فضای تاریک و ترسناک DOOM 3 در سال ۲۰۰۴ به سمت سبک شوتر آرنایی ببرد؛ در واقع نوعی بازگشت به ریشه‌ها. در نهایت این همان چیزی بود که گیمرها در بازی اصلی دوست داشتند: کشتن دیوها، پیمایش جهنم و اهمیت ‌دادن به مهمات و رازها.
• بازی God of War (سال ۲۰۱۸): این فرنچایز را از یک اکشن مبتنی بر اسطوره‌های یونانی به یک اکشن-نقش ‌آفرینی سینمایی و واقع ‌گرایانه در دل اساطیر نورس تبدیل کرد. طرفداران بازی اصلی که در سال ۲۰۰۵ منتشر شده بود بزرگ شده و تغییر کرده بودند و شخصیت اصلی این مجموعه کریتوس هم همین‌ طور.

پورت؛ رساندن یک بازی خوب به دیگران

پورت‌ها هدف ساده و مشخصی دارند: رساندن یک بازی به کنسول یا رایانه دیگر. در گذشته کنسول‌های بازی معمولاً عناوین انحصاری داشتند تا بازیکنان را ترغیب کنند صرفاً برای تجربه یک بازی خاص همان کنسول را تهیه کنند. امروزه توسعه‌ دهندگان بیشتر به این فکر می‌کنند که بازی را همزمان با تاریخ انتشار برای همه کنسول‌ها عرضه کنند و روی توزیع گسترده بازی‌ای تمرکز دارند که ساختش زمان و تلاش زیادی برده است.

پورت‌ها اساساً این امکان را به گیمرها می‌دهند که بازی‌ای را که پیش‌تر تنها برای یک پلتفرم خاص منتشر شده بود تجربه کنند. در برخی موارد توسعه ‌دهندگان فقط باید چیدمان دکمه‌ها را تغییر دهند؛ در موارد دیگر تلاش بیشتری لازم است: برای مثال باید مطمئن شوند موتوری که برای معماری خاص و پیچیده یک کنسول طراحی شده بود، هنگام پورت شدن به کنسولی دیگر هم درست کار می‌کند.

جنبه مهم دیگر پورت‌ها مربوط به حفظ میراث بازی‌هاست: اغلب یک بازی خوب برای کنسولی انحصاری باقی می‌ماند که تولید و توزیعش دیگر متوقف شده و به یک کالای کلکسیونی نایاب تبدیل می‌شود که گیمرهای عادی نمی‌توانند به آن دسترسی داشته باشند. پورت کردن بازی به کنسول‌های مدرن این مشکل را حل می‌کند.

چند دلیل برای پورت کردن بازی‌ها:

• فرصت‌های تازه برای عناوین شناخته ‌شده. برخی نسخه‌های پورت ‌شده که ده سال پیش حتی قابل‌ تصور هم نبودند اخیراً برای کنسول‌های مدرن در دسترس قرار گرفته‌اند؛ مانند Uncharted 4، Heavy Rain، Metal Gear Solid 2 و 3، و Halo 3.
• بازی‌های کالت جانی دوباره می‌گیرند. در سال ۲۰۱۲ راکستار گیمز حتی بازی‌های کالت Grand Theft Auto III و Max Payne را برای دستگاه‌های موبایل پورت کرد!
• مورد علاقه‌های طرفداران نسخه‌های تازه‌ای دریافت می‌کنند. شاید یکی از پرانتظارترین پورت‌های تاریخ Bloodborne باشد که متأسفانه در حال حاضر فقط برای پلی ‌استیشن ۴ عرضه شده است.

تفاوت ریمستر، ریمیک و ریبوت چیست؟

وقتی صحبت از تفاوت میان ریمیک و نسخه ریمستر شده می‌شود موضوع نسبتاً ساده است:

• نسخه ریمستر شده بازی اصلی را به ‌طور چشمگیری بهبود می‌بخشد
• ریمیک تمایل دارد بازی را بازآفرینی کرده و تغییرات اساسی در آن ایجاد کند. هر دو هدفشان بهبود نسخه اصلی است، اما در نحوه اجرا و میزان تلاش با هم فرق دارند
• ریبوت می‌تواند فرصتی فوق‌ العاده برای توسعه‌ دهندگان باشد تا یک مجموعه محبوب را به ‌روز و دوباره زنده کرده و مخاطبان تازه‌ای جذب کنند، و پورت هم گزینه‌ای مناسب برای عرضه دوباره بازی روی سخت‌ افزار جدید و برای گیمرهای جدید است.

نسخه ریمستر یا نسخه اصلی: کدام را انتخاب کنیم؟

بسته به اینکه دنبال چه چیزی هستید ممکن است به یکی از این دو گزینه علاقه‌مند شوید:

• نسخه ریمستر شده، اگر به دنبال تجربه‌ای هستید که از جهات بسیاری شبیه نسخه اصلی است، اما برای راحتی شما مدرن‌ سازی شده و صیقل ‌خورده است.
• نسخه اصلی، اگر به دنبال تجربه‌ای «خالص» و کاملاً همان ‌طور که بازی در ابتدا عرضه شده بود هستید.

در برخی موارد یک بازی ریمستر شده که توسط تیم دیگری ساخته شده می‌تواند تجربه‌ای راحت‌تر ارائه دهد اما ممکن است فاقد جهت‌ گیری هنری منحصر به ‌فرد نسخه اصلی باشد، یا به دلایل مختلف بخش‌هایی از آن حذف شود که می‌تواند در میان طرفداران سرسخت جنجال به پا کند.

سخن پایانی

دنیای بازسازی بازی‌ها شبیه یک بوفه متنوع است؛ هر کس بسته به ذائقه‌اش چیزی برای برداشتن پیدا می‌کند. ریمیک برای کسانی است که می‌خواهند خاطره قدیمی را با گرافیک و مکانیک امروزی دوباره زندگی کنند. ریمستر گزینه سریع‌تر و ارزان‌تر است، مناسب کسی که فقط دلش برای همان تجربه اصلی تنگ شده، منتها بدون گرافیک پیکسلی و کنترل‌های دست ‌و پاگیر قدیم. پورت‌ها هم مثل یک پل‌ میان پلتفرم‌ها هستند؛ وقتی بازی محبوبی روی سیستم شما نبوده پورت این فاصله را پر می‌کند. ریبوت اما مسیر جسورانه‌تری است، چون کل داستان یا جهان بازی را از نو تعریف می‌کند و ریسک بیشتری هم دارد.

نکته جالب اینجاست که ناشران این روزها فهمیده‌اند نوستالژی خودش یک بازار پرسود است؛ به همین دلیل هر سال شاهد موج تازه‌ای از این بازسازی‌ها هستیم. اما در پایان این ذوق و سلیقه شماست که تعیین می‌کند کدام مسیر را انتخاب کنید. مهم نیست ریمیک باشد یا پورت؛ لذت بردن از بازی هدف اصلی است.

منبع:

https://rocketbrush.com/blog/the-difference-between-remasters-remakes-reboots-and-ports-in-games