با عرضه سیزدهمین نسخه از سری Trails شرکت Nihon Falcom این بار تجربه‌ای پرجمعیت با گروه بزرگی از شخصیت‌هایی که در نسخه‌های گذشته با آنها آشنا شده‌ایم را در اختیار طرفداران این مجموعه قرار داده است. از این رو می‌توان گفت  Trails Beyond the Horizonبه عنوان سومین بازی در خط داستانی Calvard تجربه‌ای است که ابدا به افراد تازه‌وارد سری پیشنهاد نمی‌شود و مخاطب هدف آن طرفداران وفادار Trails هستند. با نقد و بررسی بازی The Legend of Heroes: Trails Beyond the Horizon با کریتیک‌لنز همراه باشید.

ورود تازه‌واردها ممنوع

این نقد و بررسی بر اساس نسخه ارسالی سازندگان و پس از تجربه نسخه PS5 نوشته شده است.

اتحاد کم‌نظیر

همانطور که در نقد نسخه دوم خط داستانی Calvard یعنی The Legend of Heroes: Trails Through Daybreak II اشاره کردیم، مسیر و حال و هوای داستان به تدریج در حال ورود به فضای علمی تخیلی و درگیر شدن شخصیت‌ها با تکنولوژی‌های فوق پیشرفته است. در راستای همین مسیر، در این نسخه Van Arkride و تیمش که حالا از همیشه بزرگتر شده است، وارد ماجراهای مشکوکی مربوط با برنامه‌های فضایی می‌شوند. با توجه به اینکه از همان ابتدای بازی مخاطب دیدار دوباره‌ای با تعداد بالایی از شخصیت‌ها را تجربه می‌کند، به وضوح مقیاس ماجرا از همیشه بزرگتر است. این ممکن است باعث شود دنبال کردن دقیق رویدادهای داستانی که پر از اشارات مستقیم و غیرمستقیم به نسخه‌های گذشته است، برای مخاطبان دشوار باشد.

از آنجایی که بازی کمک چندانی به مخاطب نمی‌کند و در ابتدای بازی با یک روند خیلی آهسته از خوش و بش‌های مداوم با شخصیت‌های مختلف روبه‌رو هستیم، چند ساعت ابتدایی بازی Trails Beyond the Horizon بسیار خسته‌کننده است و شروعی ناامیدکننده را رقم می‌زند. برای افرادی که با جزئیات داستانی نسخه‌های قبلی آشنا هستند، تکرار بی‌دلیل و فلش‌بک‌های بیهوده می‌تواند آزاردهنده باشد و برای افرادی که جزئیات زیادی به یاد ندارند، ارائه حجم زیادی از اطلاعات در ابتدای بازی، مطمئنا اثری منفی روی تجربه خواهد گذاشت.

اما پس از اینکه ماجرا روی غلتک می‌افتد، روند آشنای سری شما را جذب خواهد کرد. به شهر Edith بازخواهید گشت، وارد دفتر کار خواهید شد و دوباره با شروع از ماموریت‌های کوچک در منطقه Old Town به تدریج راه خود را به رویدادهای بزرگ پیدا خواهید کرد. Van Arkride تنها پروتاگونیست بازی نیست و در این نسخه شاهد سه مسیر داستانی مختلف هستیم که رویدادهای دو تیم دیگر را نیز روایت می‌کند: تیمی به رهبری Rean Schwarzer (پروتاگونیست زیرمجموعه بازی Trails of Cold Steel) و تیم دیگری به رهبری Kevin Graham (پروتاگونیست بازی Trails in the Sky the 3rd).

با تقسیم هوشمندانه مسیرها، بازی از اشتباهی که در ابتدای بازی مرتکب آن می‌شود، نجات پیدا می‌کند و حالا شخصیت‌های متعدد این نسخه اجازه پیدا می‌کنند که در بخش‌های مربوط به خود، با فضای بیشتری برای نفس کشیدن، نقش خود را در داستان ایفا کنند. با وجود اجزا و ابزارهای داستانی متعددی که در این نسخه حضور دارد، بازی به طرز تحسین‌برانگیزی می‌تواند در نهایت از پس بار سنگین خود بربیاید و یک تجربه داستانی درگیرکننده دیگر را به این مجموعه اضافه کند.

مانند اکثر نسخه‌های گذشته، نویسندگی ماهرانه دیالوگ‌ها، شخصیت‌پردازی قوی و صداپیشگی‌های حرفه‌ای باعث شده است خط اصلی داستان به جز ساعات ابتدایی، به ندرت خسته‌کننده شود. در ادامه مسیر نسخه‌های اخیر، این نسخه نیز با جسارت کافی به روابط و رویدادهای بزرگسالانه می‌پردازد و با وفاداری به گذشته سری، تمرکز قابل‌توجهی روی سیاست‌، سازمان‌های فعال در بازی و کشمکش‌ بین سرزمین‌‌های همسایه قرار داده است. ماموریت‌های فرعی با اینکه هنوز عادت پرحرفی خود را ترک نکرده‌اند، اما به لطف شخصیت‌های بیشتر و شاخه‌های داستانی مختلف، از نظر تنوع بهبود پیدا کرده‌اند. با این حال، اکثر مینی‌گیم‌ها خسته‌کننده هستند و به سرعت تکراری می‌شوند.

سه‌گانه پیوسته

بازی از نظر ظاهری تفاوت بسیاری با نسخه‌های اخیر ندارد و به راحتی می‌توان آن را ادامه‌ای پیوسته از دو نسخه قبلی به شمار آورد. بنابراین خبری از ارتقای قابل توجهی که در سال 2024 با بازی The Legend of Heroes: Trails Through Daybreak تجربه کردیم، نیست. با این حال، بازی در مقایسه با JRPGهای فعلی بازار، از نظر بصری عملکرد مثبتی ارائه می‌کند. جزئیات و افکت‌های مبارزات چشم‌نواز است، گشت و گذار در محیط‌های بزرگ لذت‌بخش است و به ندرت می‌توان لودینگ را در بازی حس کرد.

با این حال اگر بازسازی نسخه اول این سری با نام Trails in the Sky 1st Chapter را از همین تیم تجربه کرده باشید، ممکن است کمی از نظر نورپردازی ناامید شوید. البته Trails Beyond the Horizon نقاط قوت خود را نسبت به آن بازی در اختیار دارد. برخلاف 1st Chapter، تیم Nihon Falcom تصمیم گرفته است لودینگ مربوط به ورود و خروج از محیط‌های داخلی را به طور کامل حذف کند و به این نقطه قوت قابل لمس در زیرمجموعه Calvard پایبند بماند. البته برخلاف 1st Chapter دیگر محیط‌های خارجی به هم پیوسته نیستند و با لودینگ کوتاهی از هم جدا شده‌اند؛ با این حال همانطور که در بررسی آن نسخه به این موضوع اشاره کردیم، برای چنین عناوینی که دارای مکان‌های داخلی بسیاری در شهرها هستند، عدم وجود لودینگ در محیط‌های داخلی اهمیت بیشتری دارد.

وضعیت اجرای بازی روی PS5 کاملا راضی‌کننده است و مانند نسخه‌های اخیر، امکان تجربه بازی به صورت روان و همینطور با فعال کردن حالت Turbo و اجرا با دوبرابر سرعت، وجود دارد. چیزی که این نسخه را نسبت به دو نسخه گذشته خاص‌تر کرده است، امکان تجربه بازی با گروه Rean و Kevin است که حالا می‌توان در نقش این شخصیت‌های آشنا، در یک قالب مدرن و عاری از محدودیت‌های نسل‌های گذشته، نقش‌آفرینی کرد و از ضربات متفاوت و متنوع آنها لذت برد.

موسیقی مانند همیشه به خوبی از گیم‌پلی و لحظات داستانی بازی حمایت می‌کند و به دنیای بازی وفادار مانده است. البته با ورود حال و هوای علمی تخیلی بیشتر در این نسخه، موسیقی صرفا یک تکرار از دو نسخه قبل نیست و توانسته هویت مجزای خود را در این نسخه داشته باشد. به لطف سه خط داستانی مختلف با سه گروه متفاوت، محیط‌ها و دشمنان تنوع قابل‌توجهی ارائه می‌کنند. البته بسیاری از محیط‌های آشنای دو نسخه گذشته نیز در بازی حضور دارند.

با در نظر گرفتن تمام موارد، بازی کمی بیشتر از چیزی که خوشایند است از نظر بصری به دو نسخه قبل این زیرمجموعه شباهت دارد و کم‌کم نیاز تغییر و ارتقای دوباره در حال شکل‌گیری است. بنابراین بعد از سه نسخه با ساختار و حتی UI بسیار مشابه، انتظار می‌رود در نسخه یا نسخه‌های بعدی که ممکن است یک پایان تمام‌عیار برای این سری رقم بزند، شاهد تغییرات ظاهری دوباره‌ای باشیم که مانند اولین Trails Trough Daybreak، حس تازه‌ای به مخاطب منتقل کند.

فرمول برنده

بازی Trails Beyond the Horizon با رعایت این اصل که نباید به فرمول برنده دست زد، از سیستم مبارزات تلفیقی دو نسخه قبلی پیروی می‌کند. سیستمی که با ارائه امکانات وسیع و قابل انعطاف، فرصت نارضایتی چندانی به مخاطبان نمی‌دهد و هر کسی می‌تواند طبق تمایل خود، با استفاده از قابلیت‌های اکشن و ریسک کردن دشمنان را از بین ببرد یا اینکه وارد مبارزات نوبتی شود و با استراتژی و ضربات هوشمندانه آنها را شکست دهد.

البته این نسخه سعی کرده است قابلیت‌های بیشتری به مبارزات اضافه کند، اما این قابلیت‌ها چندان ریتم مبارزات گذشته را تغییر نمی‌دهند و صرفا برای اضافه کردن تنوع بیشتر و دادن آزادی عمل بیشتر به مخاطبان اضافه شده‌اند. این تنوع با توجه به تعداد شخصیت‌های قابل بازی بیشتر و مسیرهای داستانی مجزا، تاثیر چند برابری روی تجربه داشته است. برای مثال استفاده از S Craftهای شخصیت‌های مختلف دیگر مانند گذشته به راحتی تکراری نمی‌شود.

از جمله مهمترین قابلیت‌های جدید مبارزات، سیستم جدید ZOC است که اجازه آهسته کردن زمان و وارد کردن ضربات پرتعداد را به مخاطب می‌دهد. همینطور حالا می‌توان با بهره‌گیری از Shard Commands افکت‌های مختلفی را روی کل گروه اعمال کنید و با هوشمندی با چالش‌های بازی روبه‌رو شوید. علاوه بر این موارد، بازی به تدریج امکانات جزئی و اختیاری بیشتری به مبارزات اضافه می‌کند که امکان شخصی‌سازی تجربه را تا حد زیادی ارتقا می‌دهد و کنترل بیشتری به مخاطب اعطا می‌کند.

بنابراین با اینکه هسته گیم‌پلی تغییری نکرده است، اما ترکیب امکانات جدید با شخصیت‌های متعدد که هر کدام قابلیت‌های متنوعی دارند، مبارزات بازی را به یکی از متنوع‌ترین تجربه‌های کل سری مبدل کرده است. این امکانات متعدد باعث می‌شود مخاطبان انگیزه بیشتری برای تجربه دوباره بازی داشته باشن و با تمرکز بر سیستم‌های مختلف گیم‌پلی، هر بار تجربه جدیدی برای خود رقم بزنند.