مطمئنا برای شما بسیار پیش آمده است که در صنعت کنونی بازی‌های کامپیوتری از عناوین ساخته شده با بودجه بالا که صدها ساعت بازیکنان را درگیر خود می‌کنند، به تنگ آمده باشید و دلتان برای عنوانی تازه لک زده باشد. اگرچه استودیوهای مستقل بی‌شماری وجود دارند که بازی‌های خلاقانه و سرگرم کننده زیادی را به بازار تزریق می‌کنند، اما وقتی حرف از تازگی به میان می‌آید، شاید حتی بسیاری از این عناوین را نسخه‌های کوچک‌تر عناوین AAA ببینید. گاهی اوقات لازم دارید که برای مدت زمان بسیار اندکی، ذهن خود را از هرگونه گیم‌پلی پیچیده و گرافیک‌های خیره کننده دور کرده و تجربه‌ای کوتاه، ملایم و متفاوتی را دنبال کنید. The Last Case of John Morley یکی از همین دسته از بازی‌ها است که سفری کوتاه اما لذت بخش را برای شما به ارمغان می‌آورد.

در ادامه با کریتیک‌ لنز همراه باشید.

پرونده مختومه

این نقد و بررسی بر اساس نسخه‌ی مخصوص منتقدین، و پس از 3 ساعت تجربه‌ی بازی روی پلتفرم PC انجام شده است.

پرونده مدفون

در بازی The Last Case of John Morley همان‌طور که از نام آن نیز پیدا است، در نقش کارآگاهی به نام جان مورلی قرار می‌گیریم. کارآگاهی معروف و خبره که در حل پرونده‌های پیچیده و مخوفی که حل آن‌ها از دستان پلیس خارج بوده است، قرار می‌گیریم. پس از مقدمه‌ای کوتاه که به نظر می‌رسد رویایی تب‌آلود است، در بیمارستان به هوش آمده و متوجه می‌شویم که در آخرین لحظات دستگیری متهم پرونده‌ای، دچار آسیب شده و برای مدتی در بی‌هوشی کامل بوده است. پس از به هوش آمده و صحبت‌هایی که بین او و پرستار رد و بدل می‌شود، متوجه می‌شویم که پرونده تازه‌ای برای او دست و پا شده است و باید به سرعت به محل کار خود برگشته تا روند شروع آن را آغاز کند.

با ورود به دفتر جان مورلی، شخصیت به نام Margaret Fordside به پیش او آمده و درخواست بازبینی دوباره پرونده‌ای را دارد که بیش از 20 سال است از جانب پلیس، مختومه اعلام شده است. پرونده‌ای که شامل قتل وحشیانه تنها دختر او در عمارت مخصوص آن‌ها بوده و مارگارت معتقد است که مظنون اصلی همچنان در بیرون از زندان، آزادانه می‌چرخد.

بنا به درخواست او، به عمارت Fordside رفته و بازی به به شکل اصلی خود آغاز می‌شود. در این نقطه به سرعت متوجه اتمسفر گیرای عمارت Fordside می‌شوید چرا که عمارتی مخوف، تاریک و سرد را در برابر خود می‌یابید که گرد و غبار دوران در طول مدت زمان 20 سال که به حال خود رها شده است، بر جای جای آن نقش بسته است. فضاسازی عالی به شکل عالی و نورپردازی نیز به تاثیرگزاری آن، کمک شایانی کرده است. محیط‌های تاریک که با وسایل بی‌شماری تزئین شده‌اند و تابلوهایی که نقش و نگارهایی شوم و منحوس بر آن‌ها نقش بسته است، همگی چنان محیط دلهره آور و مور مور کننده‌ای به وجود آورده‌اند که در هر لحظه از بازی حس این را دارید که چیزی از گوشه و کنار در حال پاییدن شما است. این محیط‌های خوفناک و بعضا غم‌انگیز که خبر از گذشته‌ای نسبتا شاد می‌دهد، با موسیقی‌ای به شدت گوش‌نواز و زیبا در هم آمیخته شده‌اند که به هر چه بیشتر گیراتر شدن اتمسفر و غرق شدن در آن کمک شایانی کرده است. اگرچه مدلینگ شخصیت‌ها و تکستچرهای کار شده در محیط می‌توانست با کیفیت بسیار بیشتری اجرا شوند اما با در نظر گرفتن بودجه بسیار محدود و تعداد نفرات پایین تیم سازنده، شاید بهتر باشد که انتظارات خود را در حد معقولی نگه داشت.

گیم‌پلی به صورت اول شخص دنبال شده و عمده زمان بازی را به دنبال پیدا کردن سرنخ‌ها به جا مانده و پیوند دادن آن‌ها به یکدیگر هستید. البته در اینجا منظور از پیوند دادن، به عنوان مکانیزمی در بازی نیست و صرفا بازیکنان در طول بازی، گویی که رخدادهای مختلفی را در گوشه و کنار رصد می‌کنند.

موارد گوناگونی چون آیتم‌ها، دست نوشته‌ها و متون مختلف در گوشه و کنار محیط‌های بازی به جای مانده‌اند که با بررسی هر کدام، جنبه‌های کوچکی از قضایا و علی‌الخصوص افراد خاندان Fordside و اتفاقات رخ داده در عمارت آشکار می‌شوند. پازل‌ها و معماها نقش بسیار کوچکی در بازی دارند که برای جلوگیری از یکنواخت شدن بازی، نقش خوبی را ایفا می‌کنند. این پازل‌ها و معماها نسبتا ساده بوده و عمده وقت بازیکنان صرف خواندن متون مختلف و رفتن از نقطه‌ای به نقطه‌ای دیگر می‌شود.

در نقاط مختلفی از بازی با قسمت‌هایی روبرو می‌شوید که به نوعی، بازتابی از اتفاقی که در گذشته رخ داده است را نشان می‌دهد. این بازتاب‌ها و لحظات کوچکی که با Jump Scareها در هم آمیخته شده‌اند، بسیار خوب از آب در اومده و در عنوانی که صرفا روایت محور است و خبری از دشمنان نیست، حس ناامنی و ترس را به بازیکنان القا می‌کنند. به لطف صداگذاری بسیار خوب شخصیت‌ها و به خصوص روایت خود جان مورلی، داستان بازی از ابتدا تا انتهای آن با جذابیت بسیار خوبی همراه بوده و با مکاشفاتی که در طول بازی انجام می‌شود، شما را با خود همراه می‌کند. با کنار هم گذاشتن پازل‌های مختلف داستانی و ابهاماتی که در طول مسیر برای شما پیش آمده است، پایان بازی The Last Case of John Morley و پیچش داستانی میخکوب کننده آن به زیبایی هر چه تمام‌تر رقم می‌خورد و حقیقتا می‌توان گفت با یکی از داستان‌های فوق العاده جذاب در دنیای بازی‌ها روبرو هستیم.

آخرین پرونده جان مورلی حقیقتا روایتی بسیار جذاب و اتمسفری به شدت گیرا که با موسیقی‌ای گوش‌نواز و صداگذاری عالی در هم آمیخته شده است را برای بازیکنان به ارمغان می‌آورد و نشان می‌دهد که برای سرگرم کردن بازیکنان، نیازی به بودجه‌های کلان و دنیاهای بی در و پیکر و اما بی‌روح نیست.