سال ۲۰۱۰ است؛ God of War III خدایان المپ را به خاک و خون می‌کشاند و Bayonetta می‌رقصد و با پاشنه‌های بلندش شیاطین را له می‌کند! در این میان، استودیوی تازه‌کار Vigil Games جرأت کرد پا به میدان بگذارد و با Darksiders، روایتی تازه از آخرالزمان را به تصویر بکشد. بازی نه یک دنباله بود، نه اقتباسی از یک اثر مطرح؛ یک آی‌پی کاملا جدید که در همان ابتدا توانست تحسین منتقدان را برانگیزد. نسخه‌های اولیه‌ی بازی برای پلی‌استیشن ۳ و ایکس‌باکس ۳۶۰ توانستند نظر مثبت منتقدان و طرفداران را جلب کنند. شش سال بعد و در سال ۲۰۱۶، نسخه‌ی Warmastered Edition با بافت‌های بهبودیافته و رزولوشن بالاتر عرضه شد و اکنون، در می‌۲۰۲۶، این نسخه با یک پچ غافلگیرکننده برای نسل جدید کنسول‌ها به‌روزرسانی شده است. اما پس از ۱۶ سال، آیا این اسبِ جنگی هنوز هم می‌تازد؟ پاسخ من، با تمام صداقت، یک «بله»ی محکم است. اما نه از سر نوستالژی، که از سرِ درک این حقیقت که بعضی بازی‌ها، فارغ از تکنولوژی روز، ذاتاً خوب و استاندارد طراحی شده‌اند. با نقد و بررسی «دارکسایدرز: وارمسترد ادیشن» همراه کریتیک‌لنز باشید.

این نقد و بررسی بر اساس نسخه‌ مخصوص منتقدین، و پس از 15 ساعت تجربه‌ بازی در پلتفرم PS5 انجام شده است.

«مسافر زمان: اولین سوار آخرالزمانی»

قصه‌ی سقوط و انتقام

«جنگ» (War)، اولین نفر از چهار سوار آخرالزمان، به دروغ متهم به شکستنِ قانون مقدس و آغاز جنگی میان بهشت و جهنم شده است. او که توسط نیروهای شیطانی فریب خورده تا پایان جهان را فرا برساند، حالا در میان نبردی خونین، خود را در جایگاه متهم می‌بیند. داستان با جسارتی بی‌نظیر آغاز می‌شود: درست در میانه‌ی آخرین نبرد، وقتی همه چیز به پایان رسیده است. جنگ برای اثبات بی‌گناهی‌اش باید به گذشته بازگردد و پرده از یک توطئه‌ی بزرگ بردارد. زیبایی روایت Darksiders در تناقضِ آن است. شما در نقش یک فرشته‌ی سقوط‌‌کرده، یک متهم، و در عین حال، یک قهرمانِ تنها قدم می‌زنید. شخصیت‌پردازی «جنگ» بسیار هوشمندانه انجام شده؛ او نه یک قهرمان کلیشه‌ای است که به دنبال نجات جهان است، بلکه یک محکوم است که به دنبال تبرئه می‌گردد. این انگیزه‌ی شخصی، به روایت قصه‌ی بازی عمقی می‌بخشد که در بسیاری از بازی‌های هم‌دوره‌ی خود وجود نداشت. از سوی دیگر، طراحی هنری جو مادوریرا (Joe Madureira)، خالق کمیک‌های معروف، چنان چشم‌نواز و ماندگار است که حتی پس از ۱۶ سال، هنوز هم جذاب به نظر می‌رسد.

زلدا به ملاقات گاد آو وار می رود!

اگر بخواهم گیم‌پلی بازی Darksiders را در یک جمله خلاصه کنم، می‌گویم: «گاد آو وار» در پوسته‌ی «افسانه‌ی زلدا»! این ترکیب عجیب، دقیقاً همان چیزی است که باعث شده این بازی پس از ۱۶ سال همچنان سرپا بماند. سیستم مبارزات Darksiders از همان نخستین لحظه، حس سنگینی و وزن را به شما منتقل می‌کند. شمشیر عظیم جنگ به نام «Chaoseater» آنقدر سنگین است که هر ضربه‌اش روی زمین اثر می‌گذارد. ترکیب ضربات سنگین و سبک، پرش‌های بلند و جاخالی دادن، یک سیستم مبازراتی ساده اما سرگرم‌کننده و کارآمد ساخته که در عین سرراست بودن، نیازمند مهارت و زمان‌بندی دقیق است. البته، برخی بازیکنان ممکن است اعتقاد داشته باشند که مبارزات گاهی طولانی و کشدار می‌شود و باس‌فایت‌ها در برخی نقاط چندان جذاب نیستند. این نقدها بی‌مورد نیستند؛ اما با کمی حوصله و درک ماهیت کلاسیک بازی، می‌توان از آنها گذشت.

تماشا کنید: بازی Darksiders 4 به‌صورت رسمی معرفی شد

کالبد آخرالزمانی

اگر مبارزات دارکسایدرز، قلبِ تپنده‌ی بازی است، معماها و اکتشاف، روح آن هستند. همانطور که گفتم Darksiders از افسانه‌ی زلدا الهام گرفته؛ یعنی شما در یک دنیای نیمه‌باز (Semi-Open World) قدم می‌زنید، به سیاه‌چال‌های مختلف (Dungeons) سر می‌زنید، و در هر کدام یک (لوت) وسیله‌ی جدید (مثل دستکش‌های زمین‌شکن یا چنگال‌های دیوارنوردی) پیدا می‌کنید که هم در مبارزات و هم در حل معماها به کارتان می‌آید. طراحی سیاه‌چال‌ها هوشمندانه است و هر کدام هویت خاص خود را دارند. با این حال، برخی معماها در بخش‌های میانی، بیش از حد طولانی و خسته‌کننده می‌شوند و ریتم بازی را مختل می‌کنند. این یکی از نقاط ضعفی است که در گذر زمان بیشتر به چشم می‌آید؛ به خصوص که عمل سر زدن به محیط‌های قبلی نیز در بازی کم نیست، و ممکن است اندکی ملال‌آور شود.

سیستم ارتقای شخصیت در Darksiders ساده اما موثر است. با کشتن دشمنان و پیدا کردن آیتم‌های مخفی، «روح» (Souls) جمع می‌کنید و صرف افزایش قدرت، سرعت، یا بازکردن قابلیت‌های جدید می‌کنید. همچنین با پیدا کردن قطعات ارتقا (Enhancement Pieces)، می‌توانید قدرت شمشیر خود را افزایش دهید. این سیستم، گرچه در مقایسه با عناوین امروزی پیچیدگی چندانی ندارد، اما حسّ پیشرفت را به خوبی منتقل می‌کند.

هنر ماندگار

بازی Darksiders: Warmastered Edition در سال ۲۰۱۶ با بافت‌های باکیفیت‌تر، رزولوشن بالاتر و سایه‌های بهبودیافته عرضه شد. اما این پچ جدید در می‌۲۰۲۶، بازی را به سطحی بالاتر برده است. نسخه‌ی پلی‌استیشن ۵ از رزولوشن 4k با نرخ فریم ۶۰ پایدار پشتیبانی می‌کند و تجربه‌ای روان و چشم‌نواز را ارائه می‌دهد. با این حال، نباید انتظار یک ریمیک کامل را داشته باشید. این یک ریمستر با به‌روزرسانی مختصر فنی است؛ بافت‌ها بهبود یافته‌اند، اما مدل‌های شخصیت‌ها و محیط‌ها همچنان ریشه در سال ۲۰۱۰ دارند. این ارتقا، هرچند به صورت کلی خوب و مناسب است، اما آنچنان جهش چشم‌گیری محسوب نمی‌شود که هزینه‌ی ۱۰ دلاری را (برای نسخه‌ی PS5) کاملا توجیه کند.

نکته‌ی جالب دیگر، حالت عکاسی (Photo Mode) است که به این نسخه اضافه شده است. همچنین پشتیبانی از DualSense (بازخورد لمسی و تریگرهای تطبیقی) کمی از حس مدرن بودن را به این بازی قدیمی تزریق کرده است.

سمفونی مرگ و زندگی

موسیقی متن و طراحی صوتی Darksiders نیز یکی از نقاط قوت همیشگی آن بوده است. آهنگ‌های حماسی و ملودی‌های شنیدنی، به خوبی حس آخرالزمانیِ بازی را منتقل می‌کنند. صدای شخصیت‌ها هم، به خصوص دوبله‌ی عمیق و رسای جنگ، کاملا در خاطر می‌ماند. با این حال، برخی از افکت‌های صوتی قدیمی هستند و در مقایسه با استانداردهای امروزی، کمی خشک به نظر می‌رسند.

خبر خوب و خبر بد!

با عرضه‌ی پچ جدید، Darksiders: Warmastered Edition به صورت رسمی برای پلی‌استیشن ۵ و XBOX Series X|S در دسترس قرار گرفته است. اما اینجا یک دوگانگی عجیب وجود دارد که جامعه‌ بازیکنان را به دو دسته تقسیم کرده است.

خبر خوب: اگر روی XBOX ONE صاحب این بازی هستید، ارتقا به نسخه‌ی سریس X|S کاملا رایگان است.

خبر بد: اگر روی PS4 صاحب این بازی هستید، برای ارتقا به نسخه‌ی پلی‌استیشن ۵ باید ۱۰ دلار بپردازید. THQ نوردیک (ناشر فعلی) در پاسخ به سوالات درباره‌ی این تصمیم هیچ نظری نداشته است و این سکوت، خودش به یک جنجال تبدیل شده است؛ منتقدان معتقدند که ارتقاهای فنیِ ارائه‌شده (4k و ۶۰ فریم) آنقدر بزرگ نیستند که هزینه‌ی جداگانه‌ای را توجیه کنند. این یکی از آن تصمیم‌های عجیب و غریب صنعت بازی است که حسّ خوبِ یک به‌روزرسانی را تلخ می‌کند.